"Κατοικώντας στις συνδέσεις"

Φαντασιώσεις Ύπαρξης και Αυτοεξάλειψης

Πώς κινείται το σώμα μέσα στον χώρο;

Πώς διαμορφώνει ο χώρος την κίνηση του σώματος;

Και τι θα συμβεί αν στη θέση τους βάλουμε μια πόλη σε δεκαετή οικονομική κρίση και έναν άνθρωπο που την κατοικεί;

Πώς επηρεάζει τον κάτοικο μια παρηκμασμένη πόλη όπως η Αθήνα;
Τι συναισθήματα δημιουργούνται από μια τέτοια συνθήκη;

Απογοήτευση; Βία; Οργή; Απομόνωση; Παραίτηση; Απάθεια;

Πώς αυτό το άτομο επηρεάζει και διαμορφώνει την πόλη σαν ενεργό μέλος, σαν παρατηρητής ή ακόμη και σαν "παράσιτο";

Το έργο είναι μια ηχητική εγκατάσταση που πραγματεύεται προσωπικά συναισθήματα και σκέψεις σε συνάρτηση με την Αθήνα. Πώς βιώνεται η καθημερινότητα σε αυτήν και ποιά είναι η (μη) διαχείριση αυτών των βιωμάτων που προκύπτουν από την αναπόφευκτη αλληλεπίδραση με μια δυστοπική αστική πραγματικότητα; Ένας χώρος από μπλε νέον φώτα, ντυμένος με ακουστικά αντι- ποιητικά κείμενα, δημιουργεί καταλύματα, μέσα στους οποίους ο επισκέπτης υπάρχει και σκέφτεται κατά κάποιο τρόπο ως παράσιτο σε βάρος της πόλης- ξενιστή.

Το νέον επιδέχεται δύο διαφορετικές ερμηνείες. Αφενός παραπέμπει σε ένα δυστοπικό, μεταβιομηχανικό περιβάλλον, με αναφορές σε τεχνολογικά προηγμένες cyberpunk κοινωνίες και αφετέρου λειτουργεί σαν έναν χώρο ενδοσκόπησης και αποβολής του ψυχοκοινωνικού άγχους.

Μέσω των κειμένων, που πλέον φεύγουν από τη γραπτή μορφή τους και μετατρέπονται σε ηχητικά αναγνώσματα, συμβαίνει αυτή ακριβώς η κατάθεση των συναισθημάτων και των προβληματισμών, η αποσυμφόρησή τους και η αντιμετώπιση μιας προσωπικής αλήθειας που έχει ανάγκη να εκφραστεί.

Πρόκειται για μία προσπάθεια επεξεργασίας της αστικής πραγματικότητας, αναζήτησης διεξόδων σε καταστάσεις εμφανείς και άλλες, οι οποίες υποβόσκουν. Ένας τρόπος κατανόησης του χώρου και του χρόνου, στον οποίο όλα αυτά κινούνται και αλληλεπιδρούν με μια ασταθή, αβέβαιη και αέναη περιπλάνηση. Και τέλος, εκφράζεται ο φόβος της κοινωνικής καταπίεσης που κρατείται κρυμμένος μέσα σε κλειδωμένα συρτάρια.

Η εξαιρετικά γόνιμη συνεργασία μεταξύ του Θ' Εργαστηρίου Ζωγραφικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ που διήρκεσε όλο το χειμερινό εξάμηνο έφτασε στην παρουσίαση των έργων καλλιτεχνών και αρχιτεκτόνων. Σήμερα και αύριο στην ΑΣΚΤ!

B o d y B U I L D I N G

Xώρος Έκθεσης: Θ' Εργαστήριο Ζωγραφικής ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256, Ταύρος)

Διάρκεια Έκθεσης: Δευτέρα 10.2.2020 έως και Τρίτη 12.2.2020

Ώρες Λειτουργίας: Δευτέρα 13:00 - 20:00, Τρίτη 12:00-20:00

Μουρμούρι

Με αφορμή την εργασία εξαμήνου Body Building που έχει ως θέμα την οικία και ως χώρο ενδιαφέροντος ένα πρώην εργοστάσιο στον Βοτανικό ασχολούμαι με τα μπαζωμένα ποτάμια που περνάνε πλέον κάτω από την Αθήνα. Από την Αθήνα κάποτε περνούσαν σχεδόν 700 χείμαρροι και ποτάμια. Τώρα τα περισσότερα βρίσκονται μπαζωμένα κάτω από τσιμέντο. Ξεκινάω με την ιδέα ότι τα ποτάμια βρίσκονται θαμμένα κάτω από την Αθήνα όπως θα ήταν θαμμένο ένα νεκρό σώμα. Σαν να έχουμε θάψει ένα απομεινάρι που δεν είναι αυτό που ήταν. Τα ποτάμια είχαν μεγάλη σημασία για τους αρχαίους Έλληνες και ήταν στενά συνδεδεμένα με τον θάνατο. Οι ψυχές πέρναγαν από τον ποταμό Αχέροντα για να πάνε στον κάτω κόσμο από τον οποίο πέρναγαν 6 ποταμοί. Η κύρια ιδιότητα του ποταμού είναι η ροή. Στα σχέδια το ποτάμι αποκτά άλλες ιδιότητες που κανονικά δεν έχει αλλά ποτέ δεν χάνει την ροή και την κίνηση. Κρατάει τον συμβολισμό του και αποκτά και άλλους. Οι ιστορίες θυμίζουν λαογραφική αφήγηση και διδακτικά παραμύθια για το τι να αποφεύγουν τα παιδιά. Το ποτάμι φεύγει από την γη διαλέγει την δική του παράδοξη ταφή. Ο Gaston Bachelard αναφέρει στο βιβλίο του ‘’Το Νερό και Τα Όνειρα’’ τα ταφικά έθιμα των Κελτών. Οι Κέλτες θεωρούσαν ότι από την γέννηση μας είμαστε ταμένοι να επιστρέψουμε στη φύση, κάθε φορά που γεννιόνταν κάποιος φύτευαν ένα δέντρο στο οποίο όταν ο άνθρωπος πέθαινε τον έβαζαν μέσα και είτε το έκαιγαν ή το άφηναν να το πάρει ο χείμαρρος ή το έθαβαν. Ο άνθρωπος επέστρεφε στα τέσσερα στοιχεία. Στα σχέδια διαλέγω την ταφή του αέρα όπου το νεκρό σώμα τοποθετούνταν στο πιο ψηλό σημείο του δέντρου και γινόταν τροφή για τα αρπακτικά. Το ποτάμι θάβεται αλλιώς. Θέλει να φύγει από την γη, ανυψώνεται ,ρέει ανάμεσα από τα δέντρα ,διαλέγει ξύλα και τα χρησιμοποιεί σαν πόδια. Στα σχέδια εμφανίζεται η έννοια του ενδιάμεσου. Βλέπω το ποτάμι σαν ένα ενδιάμεσο,μία ροή ανάμεσα σε δύο όχθες, μια ταφή αλλά όχι κάτω από τη γη. Η ροή που καταπίνει και θέλει να σε πάει στην άλλη μεριά.

Αείλανθος

Η περιοχή του Βοτανικού κάποτε θεωρούταν το βιομηχανικό κέντρο της πόλης, πλέον είναι μία αποκομμένη νησίδα ανάμεσα σε μεγάλους δρόμους αποτελούμενη από πολλά κενά εργοστάσια και άλλους εγκαταλελειμμένους βιομηχανικούς χώρους, δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι για τους κατοίκους, σωστά πεζοδρόμια  και χώροι πρασίνου. Ακόμα, στην περιοχή υπάρχει και το μοναδικό κέντρο φιλοξενίας προσφύγων που είναι μέσα στην Αθήνα.

    Ανάμεσα στις εγκαταλελειμμένες βιομηχανίες είναι και το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας της οδού Κορυτσάς, στο χώρο αυτό, καθώς και σε όλη την περιοχή  υπάρχει  πολύ έντονα η  παρουσία ενός δέντρου. Αναφέρομαι στον Αείλανθο (Ailanthus altissima), το δέντρο αυτό έχει έρθει από χώρες τις Ασίας στην Ελλάδα το 18^ο αιώνα και έκτοτε έχει  εξαπλωθεί σε όλη την χώρα. Ο Αείλανθος είναι αυτοφυές φυτό που συνηθίζει να φυτρώνει  σύριζα σε τοίχους, μέσα σε μικρές σχισμές, ακόμα και πάνω στο τσιμέντο σε εγκαταλελειμμένες, υποβαθμισμένες περιοχές, έχοντας μεγάλη προσαρμοστικότητα και πολύ λίγες απαιτήσεις. Το δέντρο αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την αντοχή του στην μόλυνση και τις απορρυπαντικές του ιδιότητες και χρησιμοποιείτε για αποκατάσταση περιοχών που έχουν υποστεί βαριά μόλυνση, όπως είναι αυτή της κλωστοϋφαντουργίας. Το συναντάμε σε όλη την περιοχή του Βοτανικού, πάνω στην Ιερά Οδό και άλλους μεγάλους δρόμους, μέσα στα εργοστάσια και  στους εγκαταλελειμμένους χώρους. Το Προεδρικό Διάταγμα του 1995 1049Δ/95 προέβλεπε μία σταδιακή μετεγκατάσταση των ρυπογόνων επιχειρήσεων της περιοχής και  ένα 40% χώρων πρασίνου με σκοπό να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις αποκατάστασης της μόλυνσης, ωστόσο το διάταγμα δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα, κάνοντας τον Αείλανθο ικανό να κάνει αυτά που ένα Υπουργείο έχει παγώσει. Παρόλα αυτά ο  Αείλανθος θεωρείτε πρόβλημα και δεν είναι επιθυμητός, για αυτό και στο εργοστάσιο της οδού Κορυτσάς οι υπεύθυνοι προσπαθούν να τον καταπολεμήσουν με διάφορους τρόπους.

      Συλλέγω από το εργοστάσιο τα κομμένα μέλη του Αείλανθου και προσπαθώ  να αποτυπώσω ένα τραύμα, μια πληγή, παίρνοντας το ίδιο το αποτύπωμα του δέντρου, θέλω να παραλληλίσω την περίπτωση του δέντρου με τις περιπτώσεις ανθρώπων που πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι. Στο τελικό αποτύπωμα φαίνονται τα ηλικιακά μορφολογικά χαρακτηριστικά του δέντρο αλλά και η βιαιότητα με την οποία έχει κοπεί.

Ακόμη δημιουργώ μία σειρά από κολλάζ που πραγματεύονται το πρώην εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, ο χώρος του εργοστασίου γίνετε εσωτερικός, ψυχικός, παράλογος και σουρεαλιστικός. Πως νιώθει ένας άνθρωπος-δέντρο παράσιτο;

Ένα δέντρο που φυτρώνει και κόβετε σε χώρους που το χρειάζονται, ένα δέντρο που θεραπεύει κι όμως απορρίπτεται.

Mαρκόνι

Σώμα που στεγάζει/στεγάζεται (2)

Το σώμα κατοικεί σε τόπους αλλά αποτελεί και τόπο, σκέφτεται και αισθάνεται, ζει και εργάζεται, υπάρχει. Ο πηλός είναι ένα μέσο κοντινό στη φύση του ανθρώπου, το οποίο δίνει την δυνατότητα εξερεύνησης, άμεσης έκφρασης και, συχνά συνεργασίας/ σύμπραξης. Η χρήση του συνδέεται άμεσα με τη γη, το τοπίο και το ανθρώπινο άγγιγμα.

Κατά τη διαδικασία του έργου ο πηλός σωματοποιείται. Πλάθοντάς τον, παίρνει τη θερμοκρασία του σώματός μου, παίρνω τα μέταλλα που περιέχει. Όντας σώμα και αυτός, η ενυδάτωση είναι απαραίτητη για το πλάσιμό του. Ζυμώνοντάς τον, αφαιρείται ο παγιδευμένος αέρας που θα μπορούσε να προκαλέσει σκασίματα στο υλικό κατά την ξήρανσή του.  Αυτό το γήινο υλικό, εφαρμόζοντάς το πάνω μου, γίνεται δεύτερο δέρμα, ενδιάμεσο υλικό, μέσο επικοινωνίας και αντίληψης του περιβάλλοντος. Κάνοντας κεραμίδια από το σώμα,  δημιουργείται ένα σώμα από κεραμίδια, μια σκεπή. Η σκεπή αγκαλιάζει και προσφέρει ασφάλεια. Στεγάζει και δηλώνει την ταυτότητα και την ύπαρξή μου. Στην προσπάθειά μου να εναρμονιστώ με τον χώρο, πραγματοποιώ περφόρμανς στον Βοτανικό. Ξαπλωμένη, με την πλάτη στη γη, και την γη ως σκεπή, επιβάλλω την παρουσία μου ως έμβιο κτίσμα.