Φαντασιώσεις Ύπαρξης και Αυτοεξάλειψης

Πώς κινείται το σώμα μέσα στον χώρο;

Πώς διαμορφώνει ο χώρος την κίνηση του σώματος;

Και τι θα συμβεί αν στη θέση τους βάλουμε μια πόλη σε δεκαετή οικονομική κρίση και έναν άνθρωπο που την κατοικεί;

Πώς επηρεάζει τον κάτοικο μια παρηκμασμένη πόλη όπως η Αθήνα;
Τι συναισθήματα δημιουργούνται από μια τέτοια συνθήκη;

Απογοήτευση; Βία; Οργή; Απομόνωση; Παραίτηση; Απάθεια;

Πώς αυτό το άτομο επηρεάζει και διαμορφώνει την πόλη σαν ενεργό μέλος, σαν παρατηρητής ή ακόμη και σαν "παράσιτο";

Το έργο είναι μια ηχητική εγκατάσταση που πραγματεύεται προσωπικά συναισθήματα και σκέψεις σε συνάρτηση με την Αθήνα. Πώς βιώνεται η καθημερινότητα σε αυτήν και ποιά είναι η (μη) διαχείριση αυτών των βιωμάτων που προκύπτουν από την αναπόφευκτη αλληλεπίδραση με μια δυστοπική αστική πραγματικότητα; Ένας χώρος από μπλε νέον φώτα, ντυμένος με ακουστικά αντι- ποιητικά κείμενα, δημιουργεί καταλύματα, μέσα στους οποίους ο επισκέπτης υπάρχει και σκέφτεται κατά κάποιο τρόπο ως παράσιτο σε βάρος της πόλης- ξενιστή.

Το νέον επιδέχεται δύο διαφορετικές ερμηνείες. Αφενός παραπέμπει σε ένα δυστοπικό, μεταβιομηχανικό περιβάλλον, με αναφορές σε τεχνολογικά προηγμένες cyberpunk κοινωνίες και αφετέρου λειτουργεί σαν έναν χώρο ενδοσκόπησης και αποβολής του ψυχοκοινωνικού άγχους.

Μέσω των κειμένων, που πλέον φεύγουν από τη γραπτή μορφή τους και μετατρέπονται σε ηχητικά αναγνώσματα, συμβαίνει αυτή ακριβώς η κατάθεση των συναισθημάτων και των προβληματισμών, η αποσυμφόρησή τους και η αντιμετώπιση μιας προσωπικής αλήθειας που έχει ανάγκη να εκφραστεί.

Πρόκειται για μία προσπάθεια επεξεργασίας της αστικής πραγματικότητας, αναζήτησης διεξόδων σε καταστάσεις εμφανείς και άλλες, οι οποίες υποβόσκουν. Ένας τρόπος κατανόησης του χώρου και του χρόνου, στον οποίο όλα αυτά κινούνται και αλληλεπιδρούν με μια ασταθή, αβέβαιη και αέναη περιπλάνηση. Και τέλος, εκφράζεται ο φόβος της κοινωνικής καταπίεσης που κρατείται κρυμμένος μέσα σε κλειδωμένα συρτάρια.