Αείλανθος

Η περιοχή του Βοτανικού κάποτε θεωρούταν το βιομηχανικό κέντρο της πόλης, πλέον είναι μία αποκομμένη νησίδα ανάμεσα σε μεγάλους δρόμους αποτελούμενη από πολλά κενά εργοστάσια και άλλους εγκαταλελειμμένους βιομηχανικούς χώρους, δεν υπάρχουν δημόσιοι χώροι για τους κατοίκους, σωστά πεζοδρόμια  και χώροι πρασίνου. Ακόμα, στην περιοχή υπάρχει και το μοναδικό κέντρο φιλοξενίας προσφύγων που είναι μέσα στην Αθήνα.

    Ανάμεσα στις εγκαταλελειμμένες βιομηχανίες είναι και το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας της οδού Κορυτσάς, στο χώρο αυτό, καθώς και σε όλη την περιοχή  υπάρχει  πολύ έντονα η  παρουσία ενός δέντρου. Αναφέρομαι στον Αείλανθο (Ailanthus altissima), το δέντρο αυτό έχει έρθει από χώρες τις Ασίας στην Ελλάδα το 18^ο αιώνα και έκτοτε έχει  εξαπλωθεί σε όλη την χώρα. Ο Αείλανθος είναι αυτοφυές φυτό που συνηθίζει να φυτρώνει  σύριζα σε τοίχους, μέσα σε μικρές σχισμές, ακόμα και πάνω στο τσιμέντο σε εγκαταλελειμμένες, υποβαθμισμένες περιοχές, έχοντας μεγάλη προσαρμοστικότητα και πολύ λίγες απαιτήσεις. Το δέντρο αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την αντοχή του στην μόλυνση και τις απορρυπαντικές του ιδιότητες και χρησιμοποιείτε για αποκατάσταση περιοχών που έχουν υποστεί βαριά μόλυνση, όπως είναι αυτή της κλωστοϋφαντουργίας. Το συναντάμε σε όλη την περιοχή του Βοτανικού, πάνω στην Ιερά Οδό και άλλους μεγάλους δρόμους, μέσα στα εργοστάσια και  στους εγκαταλελειμμένους χώρους. Το Προεδρικό Διάταγμα του 1995 1049Δ/95 προέβλεπε μία σταδιακή μετεγκατάσταση των ρυπογόνων επιχειρήσεων της περιοχής και  ένα 40% χώρων πρασίνου με σκοπό να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις αποκατάστασης της μόλυνσης, ωστόσο το διάταγμα δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα, κάνοντας τον Αείλανθο ικανό να κάνει αυτά που ένα Υπουργείο έχει παγώσει. Παρόλα αυτά ο  Αείλανθος θεωρείτε πρόβλημα και δεν είναι επιθυμητός, για αυτό και στο εργοστάσιο της οδού Κορυτσάς οι υπεύθυνοι προσπαθούν να τον καταπολεμήσουν με διάφορους τρόπους.

      Συλλέγω από το εργοστάσιο τα κομμένα μέλη του Αείλανθου και προσπαθώ  να αποτυπώσω ένα τραύμα, μια πληγή, παίρνοντας το ίδιο το αποτύπωμα του δέντρου, θέλω να παραλληλίσω την περίπτωση του δέντρου με τις περιπτώσεις ανθρώπων που πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι. Στο τελικό αποτύπωμα φαίνονται τα ηλικιακά μορφολογικά χαρακτηριστικά του δέντρο αλλά και η βιαιότητα με την οποία έχει κοπεί.

Ακόμη δημιουργώ μία σειρά από κολλάζ που πραγματεύονται το πρώην εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, ο χώρος του εργοστασίου γίνετε εσωτερικός, ψυχικός, παράλογος και σουρεαλιστικός. Πως νιώθει ένας άνθρωπος-δέντρο παράσιτο;

Ένα δέντρο που φυτρώνει και κόβετε σε χώρους που το χρειάζονται, ένα δέντρο που θεραπεύει κι όμως απορρίπτεται.