Μουρμούρι

Με αφορμή την εργασία εξαμήνου Body Building που έχει ως θέμα την οικία και ως χώρο ενδιαφέροντος ένα πρώην εργοστάσιο στον Βοτανικό ασχολούμαι με τα μπαζωμένα ποτάμια που περνάνε πλέον κάτω από την Αθήνα. Από την Αθήνα κάποτε περνούσαν σχεδόν 700 χείμαρροι και ποτάμια. Τώρα τα περισσότερα βρίσκονται μπαζωμένα κάτω από τσιμέντο. Ξεκινάω με την ιδέα ότι τα ποτάμια βρίσκονται θαμμένα κάτω από την Αθήνα όπως θα ήταν θαμμένο ένα νεκρό σώμα. Σαν να έχουμε θάψει ένα απομεινάρι που δεν είναι αυτό που ήταν. Τα ποτάμια είχαν μεγάλη σημασία για τους αρχαίους Έλληνες και ήταν στενά συνδεδεμένα με τον θάνατο. Οι ψυχές πέρναγαν από τον ποταμό Αχέροντα για να πάνε στον κάτω κόσμο από τον οποίο πέρναγαν 6 ποταμοί. Η κύρια ιδιότητα του ποταμού είναι η ροή. Στα σχέδια το ποτάμι αποκτά άλλες ιδιότητες που κανονικά δεν έχει αλλά ποτέ δεν χάνει την ροή και την κίνηση. Κρατάει τον συμβολισμό του και αποκτά και άλλους. Οι ιστορίες θυμίζουν λαογραφική αφήγηση και διδακτικά παραμύθια για το τι να αποφεύγουν τα παιδιά. Το ποτάμι φεύγει από την γη διαλέγει την δική του παράδοξη ταφή. Ο Gaston Bachelard αναφέρει στο βιβλίο του ‘’Το Νερό και Τα Όνειρα’’ τα ταφικά έθιμα των Κελτών. Οι Κέλτες θεωρούσαν ότι από την γέννηση μας είμαστε ταμένοι να επιστρέψουμε στη φύση, κάθε φορά που γεννιόνταν κάποιος φύτευαν ένα δέντρο στο οποίο όταν ο άνθρωπος πέθαινε τον έβαζαν μέσα και είτε το έκαιγαν ή το άφηναν να το πάρει ο χείμαρρος ή το έθαβαν. Ο άνθρωπος επέστρεφε στα τέσσερα στοιχεία. Στα σχέδια διαλέγω την ταφή του αέρα όπου το νεκρό σώμα τοποθετούνταν στο πιο ψηλό σημείο του δέντρου και γινόταν τροφή για τα αρπακτικά. Το ποτάμι θάβεται αλλιώς. Θέλει να φύγει από την γη, ανυψώνεται ,ρέει ανάμεσα από τα δέντρα ,διαλέγει ξύλα και τα χρησιμοποιεί σαν πόδια. Στα σχέδια εμφανίζεται η έννοια του ενδιάμεσου. Βλέπω το ποτάμι σαν ένα ενδιάμεσο,μία ροή ανάμεσα σε δύο όχθες, μια ταφή αλλά όχι κάτω από τη γη. Η ροή που καταπίνει και θέλει να σε πάει στην άλλη μεριά.