Φαντασιώσεις ύπαρξης και αυτοεξάλειψης

Πώς κινείται το σώμα μέσα στον χώρο;

Πώς διαμορφώνει ο χώρος την κίνηση του σώματος;

Και τι θα συμβεί αν στη θέση τους βάλουμε μια πόλη σε δεκαετή οικονομική κρίση και έναν άνθρωπο που την κατοικεί;

Πώς επηρεάζει τον κάτοικο μια παρηκμασμένη πόλη όπως η Αθήνα;

Τι συναισθήματα δημιουργούνται σε αυτόν μέσα σε μία τέτοια συνθήκη;

Απογοήτευση; Βία; Οργή; Απομόνωση; Παραίτηση; Απάθεια;

Πώς αυτό το άτομο επηρεάζει και διαμορφώνει την πόλη σαν ενεργό μέλος, σαν παρατηρητής ή ακόμη και σαν "παράσιτο";

Υπάρχει τελικά κάποιος τόπος καταφύγιο για αυτό το άτομο;

Έχοντας ως αφετηρία αυτά τα ερωτήματα και συναντώντας πολλά άλλα στην πορεία, ξεκίνησα να διαπραγματεύομαι τα προσωπικά μου συναισθήματα σε συνάρτηση με την Αθήνα. Πώς βιώνω την καθημερινότητα σε αυτή την πόλη και πώς διαχειρίζομαι ή δεν διαχειρίζομαι τα συναισθήματα και τις σκέψεις που προκύπτουν από την αναπόφευκτη αλληλεπίδραση με μια δυστοπική πραγματικότητα.

Οι σκέψεις αυτές αποτυπώθηκαν και επεξεργάστηκαν στη συνέχεια ως αντι-ποιητικά κείμενα και δημιούργησαν χώρους καταλύματα, μέσα στους οποίους υπάρχω κατά κάποιον τρόπο ως παράσιτο σε βάρος του ξενιστή (Αθήνα).

Θέλησα λοιπόν να δημιουργήσω έναν χώρο στον οποίο να μπορεί ένας επισκέπτης να ακούσει αυτά τα κείμενα. Ο χώρος αυτός αποτελείται από μια εγκατάσταση με led neon ταινίες (βλ. φωτογραφίες) και από τα κείμενα σε μορφή επεξεργασμένου υλικού μέσω ακουστικών.

Τελικά είναι μια προσπάθεια να επεξεργαστώ την αστική πραγματικότητα, να αναζητήσω διεξόδους σε πράγματα που υπάρχουν και άλλα που δεν υπάρχουν, να κατανοήσω τον χώρο και τον χρόνο, στον οποίο όλα αυτά κινούνται και αλληλεπιδρούν με την υπαρξή μου. 

                                                                    ( κάτοψη και όψη)