"Κατοικώντας στις συνδέσεις" : Κεντρική ιδέα πρότασης

Κεντρική ιδέα πρότασης:

Αναζητώντας την κατοικία στις προσπάθειες σύνδεσης                                                                                              

Πριν το πραγματικό χώρο ένας χώρος ποιητικός..  

 Προσπαθώντας να αφουγκραστώ τη βοή του χώρου, τις κινήσεις και τους ήχους των ανθρώπων που εργάζονταν εκεί, την εποχή της μεγάλης παραγωγής, αντιλαμβάνομαι πως σήμερα τίποτε δεν έχει χαθεί χωρίς ίχνος να αφήσει και πως οι βοές τους είναι ακόμη εκεί μες στα άδεια ρούχα. 

Ο ¨άδειος¨ χώρος, σήμερα, είναι γεμάτος από κάτι που δένει και δένεται ή μες τη θύμηση που συγκρατεί και συνδέει.

 Τα κτίρια του οικοπέδου ως επί τω πλείστων ήταν πλεκτήρια. Τα  εργοστάσια έπλεκαν και παρήγαγαν υφάσματα, ρούχα χρησιμοποιώντας και πλέκοντας νήματα. Αντιλαμβάνομαι τα ρούχα σαν χαμένα σώματα. Στην εποχή της μεγάλης παραγωγής, το εργοστάσιο ξεχείλιζε από νήματα. Τη δεκαετία του ’70 το εργοστάσιο σταμάτησε να λειτουργεί. Το έργο μου είναι μια απόπειρα το εργοστάσιο να ξαναλειτουργήσει με άλλους όρους: Με μια «εξωτερίκευση» της λειτουργίας που λάμβανε  τότε χώρα στο εσωτερικό, εντός των κτιρίων του οικοπέδου, δηλαδή της πλέξης , και με μια μεταφορά, οι χώροι γίνονται άνθρωποι κι όπως ακριβώς τα νήματα έντυναν τους ανθρώπους, προσπαθώ να ενώσω τους χώρους του εργοστασίου-τους χώρους μεταξύ τους συνδέοντάς τους με πλέξεις-δεσίματα και κόμπους  νημάτων-σχοινιών.   

Οι διαφορετικοί τρόποι σύνδεσης, προσωποποιούν τα κτίρια ως μια προσέγγιση όπου οι εσωτερικοί χώροι  είναι σώματα που «συναντώνται»  εγγράφοντας μια πορεία νήματος στον (εξωτερικό) προαύλιο χώρο του οικοπέδου και χορογραφώντας την κίνηση του σχοινιού που δένει τα κτίρια με κόμπους.

  Με μια προσπάθεια πλέξης των δύο χώρων (ποιητικού και πραγματικού) αφηγούμαι, παράλληλα, με λόγο και εικόνες (φωτογραφίες-σχέδια) γωνιών και  θυρών των κτισμάτων εντός του εργοστασίου, τις «συνομιλίες» των «κατοίκων» του χώρου που σκηνικά διαδραματίζονται στις συνδέσεις των κτιρίων. Τα προσώπα της αφήγησης: ο επισκέπτης, εκείνη, οι κατοίκοι των υποστέγων , ο ενοίκος και ένας μάρτυρας, προσπαθούν να συνδέσουν τις λέξεις στην μεταβλητότητα των χώρων και των χρόνων, με έναν κόμπο που τις συγκρατεί.