ποταμο-ιστορίες

Ξεκινώντας από τα μπαζωμένα ποτάμια της Αθήνας έφτιαξα μια σειρά από σχέδια που σχετίζονται με τους ποταμούς και μέσα από διάφορους συμβολισμούς δημιουργούνται ιστορίες. Το ποτάμι είναι μια ροή ,ένα ταξίδι και κάτι που έχει την ιδιότητα να μεταφέρει και να παρασύρει . Ανά τα χρόνια πολλοί το έχουν ταυτίσει με την ανθρώπινη ζωή και τον χρόνο που κυλάει και σε προσπερνάει και δεν μπορεί κανείς να γυρίσει πίσω. Τα ποτάμια στην αρχαιότητα ήταν στενά συνδεδεμένα με τον θάνατο , οι ψυχές πέρναγαν από τον ποταμό Αχέροντα για να πάνε στον κάτω κόσμο από τον οποίο πέρναγαν έξι ποταμοί. Το ποτάμι είναι είναι το όριο ανάμεσα στην γη των νεκρών και των ζωντανών. Το να περάσεις το ποτάμι είναι μία μετάβαση είτε ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο είτε στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο. Βλέπω τον εξαναγκασμό των ποταμών στον υπόγειο χώρο σαν μια ταφή. Βλέπω το ποτάμι σαν ένα ζωντανό σώμα, σε αντίθεση με το σώμα του νεκρού που συνήθως θάβεται, το οποίο έχει ταφεί ζωντανό και αυτό με φέρνει στην πολύ συνηθισμένη φοβία της πρόωρης ταφής. Αυτή η φοβία σύμφωνα με τους ψυχαναλυτές πηγάζει από την καταπιεσμένη επιθυμία του ανθρώπου να επιστρέψει στην ασφάλεια της μήτρας . Στα σχέδια υπάρχει πολύ η έννοια της ταφής του ποταμού αλλά και του σώματος.

Ο Gaston Bachelard στο βιβλίο του το νερό και τα όνειρα μιλάει για τους Κέλτες που χρησιμοποιούσαν τα τέσσερα στοιχεία της φύσης για να εξαφανίσουν τα ανθρώπινα λείψανα. Για κάθε άνθρωπο που γεννιόταν φυτεύονταν και ένα δέντρο το οποίο τον ακολουθούσε στον θάνατο. Θα άδειαζαν το δέντρο και θα έβαζαν μέσα το σώμα του ανθρώπου ,ύστερα είτε θα το έκαιγαν ή θα το έθαβαν ή θα το άφηναν να το παρασύρει η θάλασσα. Στο σχέδιο εμφανίζεται ο τρόπος που χρησιμοποιούσαν τον αέρα ,όπου το σώμα τοποθετείται στο ποιο ψηλό σημείο του δέντρου και γίνεται τροφή για τα αρπακτικά πουλιά. Στην θέση του σώματος είναι ο χείμαρρος που κυλάει από τις κορυφές των δέντρων. Για τους Κέλτες ο άνθρωπος από την γέννηση του είναι ταγμένος στο φυτικό βασίλειο , έπρεπε να επιστρέψει εκεί . Για εμάς το ποιο οικείο είναι η ταφή μέσα στη γη αλλά ξεκινάμε την ζωή μας μέσα σε νερό ,το οποίο είναι μητρικό σύμβολο γι αυτό το λόγο, οπότε στα σχέδια υπάρχει περισσότερη οικειότητα στο να καταλήγει ο άνθρωπος στο νερό.

Άλλη μία μορφή που εμφανίζεται στα σχέδια είναι τα γυμνά πόδια και αποτυπώματα τους. Κάποια σχέδια έχουν σκοπό να θυμίσουν στον θεατή την αίσθηση να ακουμπάς κάτι σιχαμένο όταν είσαι ξυπόλητος με τα πόδια σου και αυτό το συναίσθημα να γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν δεν βλέπεις τι ακουμπάς. Τα πόδια μας είναι η σύνδεση μας με την γη και την πραγματικότητα . Είμαστε η γη και επιστρέφουμε στη γη. Τα πόδια μας είναι η ισορροπία μας που μέσα στο νερό την χάνουμε. Στα σχέδια υπάρχουν πατημασιές στον πάτο του ποταμού, χαραγμένες μέσα τους υπάρχουν μικρές ροές . Οι πατημασιές είναι η διαδρομή και η ακολουθία σε έναν πλημμυρισμένο δρόμο όπου το άτομο δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τις ακολουθήσει. Τα βήματα τον καλούν γιατί κατά κάποιο περίεργο τρόπο νιώθει ότι είναι τα δικά του βήματα. Όμως καθώς περπατάει ακολουθώντας τα βήματα στον πάτο το νερό γίνετε πιο βαθύ και αυτός βουλιάζει και δεν κινείτε πια παρά μένει εκεί σαν να έχει ριζώσει. Σαν δέντρο. Τα πόδια βρίσκονται στην αντίθετη πλευρά του κεφαλιού και συχνά φανερώνουν ταπεινότητα. Πατάνε στην γη και το κεφάλι είναι ψηλά . Κάποιοι λαοί πιστεύουν ότι όταν πεθαίνεις δεν πρέπει να φοράς παπούτσια διότι θα μεταφέρεις χώμα και βρώμα από τον κόσμο των ζωντανών στον άλλο κόσμο.

Στα σχέδια ψάχνω και την κατάσταση του ενδιάμεσου . Το ποτάμι είναι ένα ενδιάμεσο διότι υπάρχει ανάμεσα σε δύο όχθες . Ξεκινάς από την μία όχθη και σε περιμένει κάτι άλλο στην άλλη . Η ιδέα ότι υπάρχει ένα νευρικό σύστημα που κυκλοφορεί πετώντας είναι ένα ενδιάμεσο. Δεν είναι ούτε ένα υλικό σώμα ούτε ένα άυλο πνεύμα. Είναι ένα ενδιάμεσο που ψάχνει από πια πλευρά να πάει . Έχει χάσει το σπίτι του και είτε θα βυθιστεί στο νερό είτε θα θαφτεί είτε θα γίνει ένα με τα δέντρα. Οι φλέβες μας και τα νεύρα μας είναι ένα συνονθύλευμα μικρών ποταμών , μικρών ροών αίματος και πληροφορίας