Κοχύλι

  '' Είναι δυνατόν να ζεί ένα ζωντανό πλάσμα μέσα στην πέτρα, μέσα σ'αυτό το κομμάτι της πέτρας; Αυτόν το θαυμασμό, δεν τον ξαναζούμε ποτέ πιά.Η ζωή ξεφτίζει γρήγορα τους πρώτους μας θαυμασμούς.Εξάλλου, για ένα <<ζωντανό>> κοχύλι,πόσα κοχύλια νεκρά! Για ένα κατοικημένο κοχύλι,πόσα κοχύλια κενά;  ''
 -Gaston Bachelard, Η Ποιητική του Χώρου

     Διαβάζοντας το βιβλίο ΄΄Η Ποιητική του Χώρου΄΄ μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η έμφαση του συγγραφέα στο κενό χώρο των κοχυλιών όταν παύουν να κατοικούνται, έτσι, ξεκίνησα να μελετάω τα κοχύλια μορφολογικά. Η βασική μορφή πολλών κοχυλιών βασίζεται στη σπείρα.Μέσω μιας διαδικασίας έρευνας και σχεδίων βρήκα αρκετούς αρχιτέκτονες που έχουν επηρεαστεί από τη συγκεκριμένη μορφή όπως ο Frank Lloyd Wright ,αλλά και κινήματα ( Art Nouveau) και κατέληξα να συνηδιτοποιώ τη σχεδιαστική ένταση που έχει ένα κοχύλι αλλά και τη στενή σχέση του ''κατοίκου'' του με το ίδιο. Θέλοντας να δημιουργήσω μια εγκατάσταση/κατασκεύη στην οποία θα γίνεται αισθητή η σχέση του σώματος με τον χώρο και η καμπυλότητα της μορφής για να αναδείξω το πως θα αισθανόταν κανείς αν εισέλθει σε ένα κοχύλι, στράφηκα κατασκευαστικά στις τσουλίθρες/τούνελ που συναντάμε σε παιδικές χαρές ( καθώς θυμίζουν το κοχύλι στη στενη σχέση του σώματος με τον χωρο αλλά και στη σπειροειδή μορφη τους).