ποταμι

Γνωρίζοντας για κάποια από τα μπαζωμένα ποτάμια πού έχουν γίνει δρόμοι θέλησα να κάνω μία αναζήτηση για αυτά και βρήκα ότι κάτω από την Αθήνα υπάρχουν σε πολλά σημεία μπαζωμένα ρέματα και υπόγεια ποτάμια. Βλέπω πόση σημασία είχαν για τους αρχαίους πολιτισμούς τα ποτάμια. Οι αρχαίοι Έλληνες τα είχαν συνδέσει με τον θάνατο, την μετάβαση από τον κόσμο των ζωντανών στον κόσμο των νεκρών. Πολλοί πολιτισμοί έχουν πλάσματα να κατοικούν στα ποτάμια τα οποία έχουν μοχθηρή φύση και επιθυμούν να ενοχλήσουν ή και να σκοτώσουν  τους περαστικούς.
Ξεκινάω με την ιδέα ότι ένα μπαζωμένο ποτάμι είναι ένα ποτάμι θαμμένο και αναζητώ διαφορές και ομοιότητες με ένα θαμμένο σώμα. Το θαμμένο σώμα είναι αυτό που έχει απομείνει και το θάβουμε για να το διαχωρίσουμε από τον κόσμο μας. Μιλώντας για το ποτάμι το βλέπω σαν να είναι  ακόμα ζωντανό. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό είναι η πρόωρη  ταφή, δηλαδή όταν κάποιος έχει θαφτεί ενώ είναι ακόμα ζωντανός. Το να θαφτεί κάποιος ζωντανός είναι μία πολύ κοινή φοβία, την οποία οι ψυχαναλυτές έχουν καταλήξει να συνδέουν με την καταπιεσμένη επιθυμία επιστροφής στη μήτρα. Η επιθυμία που καταπιέζεται επιστρέφει σαν φοβία. Θα μπορούσε αυτό να συνδεθεί με το ποτάμι του έχει αναγκαστεί να πάει κάτω από την επιφάνεια και μπορεί να επιστρέψει σαν κάτι άλλο. Μία σύνδεση που βλέπω στο θαμμένο ποτάμι και στο σώμα είναι  η ομοιότητα του σχήματος και των ιδιοτήτων του ποταμού με τις φλέβες και τα νεύρα που υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα. Μία υπόγεια ροή. Τέλος, με ενδιαφέρει  και η έννοια του ενδιάμεσου, δηλαδή όταν κάτι βρίσκεται ανάμεσα σε δύο καταστάσεις. Το ποτάμι που δεν είναι στη επιφάνεια, αλλά δεν είναι και υπόγειο.