Το σώμα που
κατοικεί και κατοικείται:
«…κρατώντας
μας σταθερά στη Γη, μας δίνει τη δυνατότητα να πετάμε στα σύννεφα με τη
φαντασία μας…» ("Η κοιλιά του αρχιτέκτονα",1987, Peter Greenaway)
Η κατοικία
- Ως
μνήμη:
«Επέστρεφε»,1912,
Κ.Π. Καβάφης
- Ως «Έρωτας και Ψυχή»,1787, Α. Κανόβα
Μ.Χατζηλαζάρου,
απόσπασμα από τα Ποιήματα 1944-1985
- Ως υφή και αφή:
“Woman in Dunes”,1964,Hiroshi Teshigahara
- Ως πέρασμα:
https://www.youtube.com/watch?v=1O8TIFipdvw
(Live-Taped Video Corridor,1970,Bruce Nauman)
Ο χώρος ως εγγεγραμμένα
σώματα σε κίνηση
- η κατοικία ως χέρια:
· Body Building in the Great Northwest 1975-1993, Vito Acconci
Installation multimédia
2 projecteurs de diapositives, 40 diapositives noir et blanc, 27 diapositives
couleur, 1 vidéoprojecteur, 1 moniteur, 2 bandes vidéo, NTSC, couleur, muet,
3’59’’, et couleur, son, 18’43’’ 1 bande magnétique stéréo, 2’ (boucle)
·
Κατοικία ως φως και σκιά:
(Vito
Acconci)
(George de
la Tour, 1593–1652 “The Choirboy”)
«Μια λάμπα αναμμένη πίσω από το παραθύρι αγρυπνά μέσα στη
μυστική καρδιά της νύκτας»
« Το σεντέφι βλέπει. Η
λάμπα αγρυπνά συνεπώς γρηγορεί.. όσο πιο στενή είναι η αχτίδα του φωτός
της τόσο πιο βαθιά εισχωρεί η εγρήγορσή της» (“Emmure”, Rimbaud)
(“René Magritte, The Empire of Light, 1954 ” )
(“Synchronisity”,2018, T.Hisakado & A.Weerasethakul)
(“Synchronisity”,2018,
T.Hisakado & A.Weerasethakul)
https://www.mori.art.museum/en/exhibitions/mamproject025/
-κατοικία σπηλιάς, η ονειροπόληση της καλύβας
-κατοικώντας αρχέγονες εικόνες ένας κόσμος στα βάθη
«Ο κόσμος είναι μεγάλος αλλά μέσα μας βαθύς σαν τη θάλασσα» (Ρίλκε)
-κατοικία σπηλιάς, η ονειροπόληση της καλύβας
-κατοικώντας αρχέγονες εικόνες ένας κόσμος στα βάθη
«Ο κόσμος είναι μεγάλος αλλά μέσα μας βαθύς σαν τη θάλασσα» (Ρίλκε)
·
Ως
όνειρο:
(Arianne Mnouckine,
«Οι εφήμεροι»)
Στο δάσος,
υπάρχει ένα πουλί, το τραγούδι του σας σταματάει και σας κάνει να κοκκινίζετε.
Υπάρχει ένα
ρολόι που δεν κτυπά.
Υπάρχει ένα
έλος με μια φωλιά ζώων λευκών.
Υπάρχει ένας
καθεδρικός ναός που κατεβαίνει και μια λίμνη που ανεβαίνει.
Υπάρχει ένα
μικρό αμάξι παρατημένο μέσα στη λόχμη, ή που κατεβαίνει το μονοπάτι τρέχοντας
με κορδέλες σκεπασμένο.
Υπάρχει ένα
μπουλούκι μικρών ηθοποιών με κουστούμια, που διακρίνονται πάνω στο δρόμο μέσα
από τις παρυφές του δάσους.
Υπάρχει
τέλος πάντων, όταν πεινάμε και διψάμε, κάποιος που σας κυνηγά.
(«Παιδική ηλικία», Εκλάμψεις, Α. Ρεμπώ)
·
Κατοικία ως μήτρα και ως κοιλιά:
(Pascale Grau, “interiors”,2005)
Η P.Grau αφηγείται μια "ιστορία" με τις επιθυμίες, τους φόβους,τις αναμνήσεις, με χρήση μικρών αντικειμένων (ένα παιδικό αυτοκινητάκι,ένα φτερό, μια μινιατούρα τραπέζι κλπ) σαν μια σκηνογραφική πράξη που λαμβάνει χώρα στην κοιλιά της, ως επιφάνεια-έδαφος. (2 διαφορετικοί χρόνοι: ζωντανής καταγραφής, οπτικά, και προβολής ύστερα της καταγραφής αυτής σε βίντεο όπου προσθέτει μια δική της ηχητική εξιστόρηση.)
(Περίπτερο Μεγάλης Βρετανίας, Μπιενάλε Βενετίας 2019, Cathy Wilkes)
(Περίπτερο Μεγάλης Βρετανίας, Μπιενάλε Βενετίας 2019, Cathy Wilkes)
Σχέδιο για ένα κενοτάφιο αφιερωμένο στον Isaac Newton
(1784), Boullee
Kενοτάφιο για τον Isaac Newton (τομή)
Boullée (1728-1799):
«Τί έβλεπα; Τις μορφές των αντικειμένων, κάτω από το
εξαιρετικά αμυδρό φως, να αποσπώνται σε μαύρο»
·
Αρχιτεκτονική ως παραγωγή εικόνων από διάταξη
στερεών σωμάτων, θεωρία των στερεών σωμάτων (organization)
·
Το μνημείο φέρει ανεξίτηλα το ερείπιό του
·
Επίδραση αντικειμένων στις αισθήσεις μας
·
Εμπειρική επαφή με φύση και κόσμο : “mette la nature on oeuvre” «Θέτω τη φύση ως
έργο»
·
Εκτός από το φως είδε και τη σκιά που αυτό
ρίχνει: Δηλαδή, όσον αφορά τη λογική κατασκευή και άρθρωση λόγου: πώς από πρωταρχική εμπειρία δομείται μια λογική
κατασκευή, πώς από πρώτο υλικό των αισθήσεων οργανώνεται στο σύστημα της
γλώσσας και του κώδικα, πώς αρθρώνεται το σημείο από το συμπαγές και άκοπο ως
τη σχίση του, τα όρια και το είδος των παραδοχών και πως πάλι ξεφεύγει από το
αισθητό επιστρέφοντας στο μαύρο. (Δοκίμιο για την Τέχνη)
«Η κοιλιά του Αρχιτέκτονα»,1987, Peter Greenaway
- -Σχέδια για Κενοτάφιο Νεύτωνα ("στο 1Ο
στάδιο φαίνεται να αναπαρίσταται η Γη περιγράφοντας ηλιοκεντρικό κόσμο
Κοπέρνικου, στο Δοκίμιο για την Τέχνη οBoullee αποδίδει το «πένθιμο φως» στο
«θεϊκό σύστημα του Νεύτωνα» , ο νόμος της βαρύτητας , η αντίληψη του κόσμου ως
πεπερασμένου. Στο 2Ο ενσωματωμένες εικόνες φύσης κάτω από μια «αγνή
νύχτα» ως επιφάνεια ενιαία, δίχως αρχή και τέλος."
«Στο χώρο της αθανασίας μέσα
στον ουρανό ήθελα να τοποθετήσω το Νεύτωνα» Boullee)
- - Η σημασία της σφαιρικής μορφής ως ιδανικό στερεό
για τον Boullee
- - Στην ταινία «Η κοιλιά του αρχιτέκτονα»: 9 μήνες
η πορεία μιας εγκυμοσύνης, από τη σύλληψη μέχρι τη γέννηση (κυριολεκτικά: με τη
γυναίκα του που φέρνει στον κόσμο μια ζωή και μεταφορικά: με τη σωματική
κατάρρευση του αρχιτέκτονα)
- - Ο Boullee οδήγησε τη λογική κατασκευή στα
όριά της και επέστρεψε τη μορφή αλλοιωμένη στο φυσικό. Στην ταινία «η κοιλιά
του αρχιτέκτονα» ο αρχιτέκτονας μέσα από τις “εμμονές” και τους φόβους του
μετατρέπει τον παραισθητικό του κόσμο σε
πραγματικό.
- ..το μνημείο φέρει ανεξίτηλα το ερείπιό του.
































Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου