Bruce Nauman
Ο Bruce Nauman ενδιαφέρεται για την πραγματικά εμπειρία του σώματος του. Ορίζει χώρους μέσα στο στούντιο του και "δοκιμάζει" σε αυτούς το σώμα του.
Oskar Schlemmer - Σημειώσεις για ένα πρόγραμμα διδασκαλίας
Αντιγράφει ακριβώς τη σκάλα από το διαμέρισμα του και την φτιάχνει από ύφασμα. Τον ενδιαφέρουν οι ενδιάμεσοι μεταβατικοί χώροι που σχετίζονται με την μνήμη και την ευθραυστότητα της ταυτότητας.
- Dance or exercise on the perimetr of a square/ square dancehttps://www.youtube.com/watch?v=gtHUl0nfwKw&t=2
- Walking in an exaggerated manner around the perimetre of a square https://www.youtube.com/watch?v=-pJutkSpb8I&t=281s
- Walk with Contrapposto https://www.mumok.at/en/walk-contrapposto
Ο Bruce Nauman ενδιαφέρεται για την πραγματικά εμπειρία του σώματος του. Ορίζει χώρους μέσα στο στούντιο του και "δοκιμάζει" σε αυτούς το σώμα του.
Διατηρεί σταθερό ρυθμό.
Στο έργο του Walk with contrapposto παίρνει τη θέση των κλασσικών ελληνικών αγαλμάτων - το contrapposto. Το πόδι που στέκεται φέρει το βάρος του σώματος του, ενώ το άλλο πόδι του είναι ελαφρώς λυγισμένο. Η ιδέα απορρέει από την ιταλική λέξη για το "αντίθετο". Η ιδέα πίσω από αυτή τη στάση είναι να επιτευχθεί μια αρμονική ισορροπία για τη σταθερή ανθρώπινη φιγούρα.
Στο έργο του Walk with contrapposto παίρνει τη θέση των κλασσικών ελληνικών αγαλμάτων - το contrapposto. Το πόδι που στέκεται φέρει το βάρος του σώματος του, ενώ το άλλο πόδι του είναι ελαφρώς λυγισμένο. Η ιδέα απορρέει από την ιταλική λέξη για το "αντίθετο". Η ιδέα πίσω από αυτή τη στάση είναι να επιτευχθεί μια αρμονική ισορροπία για τη σταθερή ανθρώπινη φιγούρα.
Ο μακρύς του περίπατος στον στενό διάδρομο δεν οδηγεί πουθενά και παραμένει σε αυτόν τον καταπιεστικό χώρο χωρίς διέξοδο.
"Ναι, η αδυναμία να αναπτυχθείς, να αλλάξεις τον εαυτό σου, αυτό το συναίσθημα να μην μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, παίζει ρόλο σε πολλά από τα βίντεό μου. Δεν ξέρω από πού προέρχεται. Μερικά από αυτά πιθανότατα από τη μουσική, από ανθρώπους όπως ο Phil Glass, ο Steve Reich και ο La Monte Young, των οποίων η ατελείωτη μουσική πάντα με γοήτευε."
Oskar Schlemmer - Σημειώσεις για ένα πρόγραμμα διδασκαλίας
Rebecca Horn
Προσπαθεί να καθιερώσει επικοινωνία με τον περιβάλλοντα της χώρο. Έχει ιδιαίτερη σχέση με τον χώρο λόγω μιας προσωπικής της εμπειρίας. Είχε πάθει δηλητηρίαση και βρισκόταν για μεγάλο διάστημα απομονωμένη σε ένα σανατόριο. Καθηλωμένη καθώς ήταν στο κρεβάτι, είχε την ανάγκη να επικοινωνήσει.
- Finger Gloves
Σε αυτο το έργο διερευνάται η συνάφεια της αφής και της αισθητικής συνειδητοποίησης. Η Horn περιγράφει πως φορώντας τα γάντια άλλαζε τη σχέση της με το περιβάλλον της, τα μακρινά αντικείμενα έρχονταν στο προσκήνιο: «Τα γάντια των δακτύλων είναι ελαφριά. Μπορώ να τα μετακινήσω χωρίς καμία προσπάθεια. Νιώθω, αγγίζω, πιάνω οτιδήποτε, διατηρώντας όμως κάποια απόσταση από τα αντικείμενα. Τα μοχλοειδή επιμηκυμένα δάκτυλα εντείνουν τα αισθητήρια του χεριού... Αισθάνομαι ότι με αγγίζω, με βλέπω να πιάνω, ελέγχω την απόσταση μεταξύ μου και των αντικειμένων.» Στο έργο υπονοείται η ιδέα ότι το άγγιγμα καθιστά δυνατή την οικειότητα μεταξύ του σώματός μας και εκείνων των άλλων.
- Pencil Mask
Φορώντας αυτή τη μάσκα, το κεφάλι του χρήστη μετατρέπεται σε ένα εργαλείο για σχέδιο. Η Horn έχει περιγράψει φορώντας την: "Όλα τα μολύβια είναι περίπου δύο ίντσες μακριά και παράγουν το προφίλ του προσώπου μου σε τρεις διαστάσεις... Κινώ το σώμα μου ρυθμικά από αριστερά προς τα δεξιά μπροστά από έναν λευκό τοίχο. Τα μολύβια κάνουν σημάδια στον τοίχο, η εικόνα του οποίου αντιστοιχεί στο ρυθμό των κινήσεών μου."
Petrit Halilaj
- RU
Τα γλυπτά αυτά είναι φτιαγμένα από νεολιθικά αγγεία που ήρθαν στο φως από ανασκαφές που γίνονταν σε έναν αρχαιολογικό χώρο δίπλα από το σπίτι των προγόνων του Petrit Halilaj. Του δόθηκαν τα θραύσματα από τα κομψά κεραμικά πόδια και τα μετέτρεψε σε πουλιά.Ο Halilaj μεγάλωσε ως πρόσφυγας από τον πόλεμο του Κόσοβου. Τα σταθερά θέματα των έργων του είναι η φυγή και η κατοικία.
Ρένα Παπασπύρου
- Κλίμακες
Η καλλιτέχνιδα αναφέρεται σε πέντε σκάλες.
Σε μία στενή σκάλα στον αρχαιολογικό χώρο της Σαντορίνης που ήταν ανάμεσα σε δύο τοίχους, μία πολύ στενή σκάλα, σχεδόν ψεύτικη στο ανάκτορο του Γαλέριου στην Θεσσαλονίκη, σε μια αδέξια σχεδιασμένη σκάλα του Άγιου Ιωάννη της Κλίμακος που βρήκε σε χειρόγραφο της βιβλιοθήκης της μονής Πάτμου, μια σκάλα στα Λιόσια σχεδόν κατεστραμμένη από σεισμό τον του '99 και στους αναβαθμούς του αρχαίου θεάτρου του Άργους.
Αυτές οι κλίμακες ορίζουν και ορίζονται από την κίνηση του ανθρώπινου σώματος, το μέγεθος του, τις ανάγκες του, και καθορίζουν υποχρεωτικές διαδρομές στον χώρο. Δημιουργούν χώρο αλλά ταυτόχρονα διαμορφώνονται από την μορφή του εδάφους. Μιλούν για κίνδυνο, βιασύνη, φυγή καταστροφή, αλλά ταυτόχρονα και για ανάσταση και ουράνια ευδαιμονία.
Η Ρένα Παπασπύρου φτιάχνει τις δικές της αυθαίρετες και αδιάβατες διαδρομές πάνω στις σκάλες της πολυκατοικίας της και καλουπόχαρτο.
Do Ho Suh
Αντιγράφει ακριβώς τη σκάλα από το διαμέρισμα του και την φτιάχνει από ύφασμα. Τον ενδιαφέρουν οι ενδιάμεσοι μεταβατικοί χώροι που σχετίζονται με την μνήμη και την ευθραυστότητα της ταυτότητας.
"Προσπαθούσα να βρω τρόπους να συσχετίσω τον εαυτό μου με αυτό το νέο περιβάλλον, και έτσι ξεκίνησα να μετράω κυριολεκτικά τον χώρο."
- Bridging Home
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου